กระเป๋าเล็กกับพระหลวงปู่โสม
ดนัย เป็นชายวัยกลางคนที่ทำงานค้าขาย ต้องขับรถไปติดต่องานอยู่เป็นประจำ
บนเบาะข้างที่นั่งคนขับ มี “กระเป๋าผ้าหนังสีน้ำตาลใบเล็ก” ที่เขาพกติดตัวแทบทุกวัน
ในกระเป๋าใบนั้นมีของไม่กี่อย่าง...แต่ที่ขาดไม่ได้เลยคือ “พระหลวงปู่โสม”
องค์เล็ก ๆ ใส่ซองพลาสติกเก่า แต่ดูแล้วเหมือนจะมีพลังอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น
วันนั้น ดนัยมีงานใหญ่ที่ต้องเจรจาต่อรองกับลูกค้ารายสำคัญ
ตั้งแต่ออกบ้าน รถก็แปลก ๆ — พวงมาลัยหนัก เครื่องสะดุดเป็นระยะ ๆ
เขาเองยังพึมพำในใจ
“หรือจะไม่ควรไป...”
แว่วเหมือนมีเสียงกระซิบบางเบาจากทางศาลไม้ข้างบ้าน
"อย่าไป...อย่าไป..."
แต่เขาไม่สนใจ คิดว่าอาจหูแว่ว ก็ยังต้องไปเพราะธุรกิจคือธุรกิจ
ก่อนออกรถ เขาเหลียวมองศาลข้างบ้านแล้วพึมพำ
“ปู่โสม...วันนี้ช่วยลูกอีกวันนะ ขอให้ผ่านไปได้ด้วยดี”
หลังจากเดินทางฝ่ารถติดและอาการของรถที่ยังน่าเป็นห่วง เขาก็เจรจาธุรกิจจนเสร็จได้แบบหวุดหวิด
พอขึ้นรถกลับบ้าน ใจก็ยังโล่งไม่หมด เพราะเสียงเครื่องยนต์ยังขัด ๆ
แต่ก็ยังฝืนขับมาได้ตลอดทาง
พอรถมาถึงหน้าบ้าน ดนัยลงจากรถเพื่อจะเปิดประตูรั้ว...
จังหวะที่เขาหันกลับไปมองรถ...
“โครม!”
“ปีกนกล้อหน้าข้างซ้ายหลุด” ร่วงลงกระแทกพื้นพร้อมกับล้อหน้าเบี้ยว เสียงเหล็กครูดกับพื้นอย่างแรง
หน้ารถทั้งแถบ “ทรุดลง” อย่างกับฟ้าดินสั่งให้หยุด
เขายืนนิ่ง มองภาพนั้นด้วยหัวใจเต้นแรง
ถ้าปีกนกหลุดระหว่างวิ่งที่ความเร็วสูง...ชีวิตอาจไม่เหลือให้กลับมาถึงบ้าน
ดนัยยกมือไหว้...ทั้งน้ำตาคลอ
เขาไม่พูดอะไร นอกจากคำเดียวที่เปล่งออกมา...
“ขอบพระคุณปู่โสม...”
ขณะเก็บของจากเบาะข้าง เขาหยิบกระเป๋าเล็ก ๆ ใบนั้นขึ้นมา
หยิบพระหลวงปู่ออกมาแนบอกแน่น...
วันนั้น...พระไม่ได้แสดงปาฏิหาริย์ด้วยแสงสี
แต่ด้วย “การรอดชีวิต”
