ไอ้ขี้เมากับหัวกะโหลกของปู่โสม
ตำนานจบในตอน แต่หลอนจนต้องกราบ
เรื่องนี้เกิดขึ้นไม่กี่ปีก่อนนี่เอง ที่หมู่บ้านโคนเหนือ
มีอยู่คนนึงชื่อ “ไอ้ทิดเมา” — คนมันไม่ได้บวชหรอก แต่เพราะเคยบวชแล้วสึกมา ชาวบ้านเลยเรียกติดปาก
มันเป็นคนเฮฮา ขี้เหล้า เมาทุกเย็น
ชอบเล่าโอ้อวดว่า “ข้าลองของมาทั่วป่า ยังไม่เคยเจอของจริงซักที!”
จนวันนึง...ไอ้ทิดได้ยินชาวบ้านซุบซิบกันว่า
“หลังศาลปู่โสม มีบ่อปลาศักดิ์สิทธิ์ ใครลักปลาจะเจอดี!”
มันหัวเราะเสียงดัง
“เออเว้ย! ข้าจะลองเองคืนนี้! ถ้าขลังจริง กูจะกราบมันกลางบ่อนั่นเลย!”
คืนนั้น...เดือนมืด ลมเงียบ
ไอ้ทิดเดินเซเข้ามาทางสวนหลวงปู่ แอบลอดกอไผ่มาถึงบ่อปลาหลังศาล
มันเอาถุงปุ๋ยผูกปลายไม้ แล้วงมหาปลาไปเรื่อย ๆ
มือควานลงไปในน้ำ...เจออะไรบางอย่างนิ่ม ๆ ยาว ๆ...ใช่เลย! ปลาตัวใหญ่!
มันคว้าเต็มแรง...แล้วชะงัก...ของที่จับได้กลับไม่ดิ้น...
พอชักขึ้นมา มันไม่ใช่ปลา...
แต่เป็น...หัวกะโหลกมนุษย์!
แถมยังมีเศษผ้ายันต์เปื่อย ๆ พันอยู่ตรงฐานกะโหลก เหมือนผ่านพิธีกรรมอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้นเอง...ฟ้าร้องเปรี้ยง! ทั้งที่ฟ้าใสไร้เมฆ
บ่อปลาสั่นไหว ราวกับมีใครบางคนกำลังก้าวขึ้นจากใต้น้ำ
ไอ้ทิดกรี๊ดลั่นสวน
“กูเมา! กูผิดไปแล้วปู่โสม!! ปล่อยกูไปเถอะ กูเมาจริงๆ!”
มันวิ่งเปลือยเปล่าลอดกอไผ่กลับหมู่บ้าน พูดไม่รู้เรื่อง น้ำลายฟูมปาก
ชาวบ้านต้องช่วยกันหาผ้ามาห่ม และเอาน้ำมนต์กรอกปาก
รุ่งเช้า...ที่บ่อหลังศาล
พบหัวกะโหลกวางอยู่ริมตลิ่ง แห้งสนิท ไม่เปียกน้ำเลยแม้แต่น้อย
ถัดไปมีรอยเท้าชายชรา เดินวนรอบบ่อ เหมือน “ผู้เฝ้า” กลับมาทำหน้าที่อีกครั้ง
จากวันนั้น...ไอ้ทิดเลิกเหล้าถาวร
บวชอีกครั้ง...แต่คราวนี้ไม่สึก
และบอกกับทุกคนว่า
“ใครมาว่าปู่โสมไม่มีจริง มาหากู กูจะเล่าให้ฟังว่ากะโหลกมันเย็นแค่ไหน...”
จบบริบูรณ์
เรื่องนี้เล่ากันปากต่อปากจนชาวบ้านเรียกอีกชื่อว่า
"คืนบาปของไอ้ทิดกับปู่โสมผู้ไม่ลืม"
